Gratis groepstraining mindful parenting

Heb je een laag inkomen? Dan kun je gratis deelnemen aan Mindful met je Baby of Mindful met je Peuter!

UvA Minds doet onderzoek naar de effectiviteit van de groepstrainingen. Iedereen die meedoet krijgt korting op de prijs, maar ouders met een inkomen tot 140% van het minimum krijgen de hele training vergoed. Je betaalt dan maximaal 65 euro* voor lesmaterialen en investeert verder alleen je tijd en energie.

Gratis deelnemen kan met een maandelijks bruto inkomen van maximaal 1735 euro voor een alleenstaande ouder, en 2381 euro voor een gezin met twee ouders. En het goede nieuws is dat allebei de ouders gratis deel kunnen nemen!

Inhoud onderzoek

Meedoen aan het onderzoek betekent: op 5 meetmomenten verspreid over een jaar vragenlijsten invullen, en 3 keer een korte video-observatie van een speelmoment bij je thuis (soms via videobellen). Hier kun je meer lezen over de inhoud van het onderzoek, en wat je moet doen om in aanmerking te komen. Het eerste meetmoment vindt zo lang mogelijk van te voren plaats.

Ja, wij willen meedoen!

De groepen bestaan uit maximaal 6 ouders en hun kindjes. Schrijf jullie daarom zo snel mogelijk in. Dit kun je doen via de informatiepagina’s van de training:

Mindful met je Baby – online
Mindful met je Peuter – online
Mindful met je Baby – de Bilt
Mindful met je Peuter – de Bilt

*Zijn de kosten van de lesmaterialen een probleem voor jullie? Neem dan contact op en we kijken samen naar wat er mogelijk is.

Welkom

Lieve moeder, lieve vader,
Heb je een kindje jonger dan 7 jaar?
Voel je dat je geleefd wordt en mis je ruimte voor jezelf?

Heb je veel last van stress en kom je maar niet tot rust?
Hou je veel van je kindje maar mis je ontspannen samenzijn?
Heb je moeite met intense emoties van jezelf of je kindje?
Heb je wel eens spijt van een uitbarsting, en wil je kalm en liefdevol grenzen stellen?
Wil je beter begrijpen wat er in je kindje omgaat en wat hij of zij nodig heeft?
Wil je bovenal meer genieten van deze bijzondere fase en ècht aanwezig zijn?
Of is er een andere reden dat je als ouder niet lekker in je vel zit?
Je bent hier van harte welkom!

Mindful met je kindje is er om jou en je gezin te ondersteunen. Samen met je kindje (0 tot 7 jaar) kun je hier terecht voor het ontwikkelen van jouw mindful ouderschap.

Mindfulness helpt je om beter voor jezelf te zorgen, kalm aanwezig te zijn, en met een groeiend bewustzijn je kindje te verzorgen. Je staat meer ontspannen in het ouderschap, en daardoor kun je ook beter zien wat je kindje nodig heeft.

Mindfulness gaat erom dingen te zien zoals ze zijn. Met een vriendelijke, accepterende en heldere blik. Door mindfulness te oefenen kun je steeds beter kiezen waar jij je aandacht op richt, en je vergroot je bewustzijn van moment tot moment. Zo kun je stressreacties ombuigen tot bewuste keuzes die aansluiten bij de situatie, en meer aanwezig zijn bij mooie momenten.

Mindful ouderschap betekent goed naar jezelf kijken, maar ook naar je kindje en naar wat er in je leven gebeurt. Met compassie, mildheid en acceptatie.
Steeds opnieuw een pas op de plaats maken om bewust te worden van waar jij bent. Én even rustig te kijken naar waar je kindje mee bezig is, zodat je kunt aansluiten bij wat hij of zij nodig heeft. Daardoor kun je met meer inzicht en overzicht handelen, of juist dingen laten en even genieten van de situatie.

Mindfulness is een vaardigheid. Hoe meer je oefent, hoe minder stress je ervaart. Je reageert steeds minder vaak en minder heftig op stressprikkels. En daarmee kan je systeem steeds een beetje meer ontspannen. En jouw kindje ook bij jou.

Ik merk het steeds weer: mindfulness werkt voor heel veel ouders.
Minder stress bij jou betekent minder stress bij je kindje.
Je kindje wordt meer gezien en luistert ook beter naar jou.
Minder strijd in huis door stress, of door gebrek aan inzicht.
Behoeftes worden makkelijker vervuld voor iedereen.
Meer ruimte voor alle gezinsleden.
Mooie momenten krijgen de kans om te groeien.


Zo kan je gezin een plek worden waar iedereen tot bloei komt.
Bij Mindful met je kindje kun je er nu mee beginnen.

 

Mijn naam is Loes Glandorff.
Bij Mindful met je kindje ben ik mindfulnesstrainer voor ouders zoals jij.
Maar bovenal ben ik de mama van Aoife (2018) en Saoirse (2021).

Ik kan ontzettend genieten van mijn dochters, en ons gezin is het mooiste wat me overkomen is. Ongelooflijk om onze kindjes op te zien groeien. Om liefde te voelen en te ontvangen. Ik verwonder me elke dag over het geluk dat ik met mijn partner heb gehad, dat we zomaar twee prachtige dochters hebben gekregen.

Maar het leven in een jong gezin is ook aanpoten. Het moederschap is ontzettend veel werk, en 24 uur per dag. Ik ben van nature snel overprikkeld en gevoelig voor stress. Het is voor mij heel verleiderlijk om van taak naar taak te rennen, zonder de tijd te nemen om van het samenzijn te genieten. En zelfzorg bungelt al snel onderaan de lijst.

Elke fase brengt weer nieuwe uitdagingen, zeker bij twee gevoelige kindjes met een sterke wil. Opvoeden kan stressvol zijn, zowel voor mijn dochters als mijzelf.

Dus vraag ik mezelf steeds opnieuw:
Hoe kan ik er nu voor zorgen dat onze kindjes krijgen wat ze nodig hebben?
Hoe kan ik hun ups en downs opvangen en hen helpen ermee om te gaan?
Hoe zetten wij als ouders ik een koers uit voor ons gezin?
Hoe kan ik er voor zorgen dat ik van ons leven geniet?

Kortom, hoe vind ik een balans tussen de behoeftes van ons allemaal – inclusief ikzelf?

Mindfulness helpt me om deze vragen lichtjes in mijn bewustzijn te houden, en elke dag nieuwe antwoorden te vinden. Zo blijft het ouderschap fris, en kan ik samen met mijn kindjes vol vertrouwen groeien.

Door dagelijks te oefenen blijf ik aan het stuur in mijn eigen leven. Meditatie helpt me om elke keer opnieuw kalm te worden en op te laden, en in conflicten vanuit liefde te reageren.

Ik gebruik elke dag tools en oefeningen uit de trainingen Mindful met je baby / peuter, bij stressvolle momenten, tijdens de verzorging van mijn kindjes, en om mezelf om te schakelen van werkmodus naar samenzijn.

Mindful ouderschap zorgt ervoor dat ik deze bijzondere tijd bewust mee maak.

Ik ben ontzettend dankbaar dat ik niet alleen mezelf, maar ook andere ouders kan ondersteunen met mindfulness. Ik hoop dat jij er net zoveel of meer aan zult hebben.

 

Bij Mindful met je kindje kun je trainingen doen die wetenschappelijk zijn onderbouwt. Zowel online, als in levende lijve. In twee maanden tijd ontwikkel je mindfulness in jezelf en in je contact met je kindje. Ook leer je meer over de ontwikkeling van je kindje, en krijg je praktische tools die je in het dagelijks leven leert toepassen.

Een paar keer per jaar zijn er gratis online workshops. Dan kun je meteen ervaren wat mindful ouderschap voor jou en je kindje kan betekenen.

Je kunt ook nu meteen zelf aan de slag met de oefeningen en artikelen op de website. Er komen steeds nieuwe bij. Schrijf je in voor de nieuwsbrief om niets te missen.

Wil je mij even spreken om te zien wat bij je past? Je kunt altijd een terugbelverzoek doen via het contactformulier.

Hartelijke groet, en wellicht tot ziens,

Loes.

Omgaan met je huilende baby

Het troosten van een ontroostbare baby kan loodzwaar zijn.

Het was midden in de nacht. Urenlang wiegen, volkomen machteloos om het huilen te stoppen. Ik was moe. Zó moe. En het duurde maar. Er leek geen einde aan te komen. Onze baby had het moeilijk. En ik wist niet waarom.

 

Huilen roept bij ons vaak sterke reacties op. We voelen de drang om het direct op te lossen.

Heeft de baby honger? Is hij of zij moe? Is er een vieze luier? Heeft het kindje ergens pijn?

De emoties die we voelen dwingen ons bijna om actie te nemen. En dat is maar goed ook, want zó beschermt ons brein onze baby.

Maar wat nou als we niets aan de oorzaak van het huilen kunnen doen? En troosten niet lijkt te helpen?

Dan voelen we tóch de drang om het op te lossen. Dan kunnen we onmacht voelen, gestrest of gefrustreerd raken, of aan onszelf gaan twijfelen. En als onze eigen emotionele stress toeneemt, is het vaak nog moeilijker om er voor ons kindje te zijn.

Jonge babies huilen gewoonlijk zo’n twee uur per dag. Maar sommige babies huilen meer dan drie uur per dag. Deze huilbabies hebben soms lichamelijke problemen, maar vaak is er geen duidelijke oorzaak aan te wijzen.

Je baby is nog zo kwetsbaar, en als ouder ben je dat ook.

Het zorgen voor een kleine baby kan als een zware verantwoordelijkheid voelen. We zijn geprogrammeerd om alles te doen wat we kunnen om onze baby veilig, gezond en gelukkig te maken.

Wanneer de babytijd anders loopt dan je verwacht, of wanneer je omgeving daar een mening over heeft, kun je aan jezelf gaan twijfelen. Je kunt onzeker worden over je kwaliteiten als moeder of als vader. Je weet wellicht dat dit vaak voorkomt en dat zo’n fase altijd weer overgaat. Maar het voelt vaak heel anders.

De situatie is al zwaar, maar je moeilijke gevoelens doen er een flinke schep bovenop. Naast je huilende baby moet je ook nog zien te dealen met jezelf. Terwijl je daar nauwelijks energie meer voor hebt.

Schaamte, emotionele stress, onmacht, uitputting, je emotioneel afsluiten naar je baby, wanhoop, het komt misschien allemaal langs. Misschien voel je afstand tot je baby en kun je even niet goed bij gevoelens van liefde. Misschien voel je woede naar je kind of uit de stress zich naar andere familieleden. Misschien schuldgevoel. Misschien eenzaamheid.

Ben ik de enige die dit doormaakt?

Zou je kunnen gaan denken.

Nee. Is het antwoord.

Zolang als er mensen zijn, zijn er babies. En zolang als er babies zijn, zijn er machteloze ouders.

Je bent niet de enige. Je bent niet alleen hierin.

Het is zwaar. Voor vrijwel iedereen die dit meemaakt. En het gaat voorbij. Je weet niet hoe lang het duurt, deze keer, deze fase, maar het gaat voorbij.

Ben je onzeker of je jouw kindje wel goed genoeg verzorgt?

Het antwoord is hoogst waarschijnlijk: je bent een goede ouder. Zoals zoveel ouders van huilbabies. En nee, nu kun je jouw kindje niet laten stoppen met huilen. Maar je kunt je kindje wel goed verzorgen. En je zult je kindje steeds beter leren kennen. En steeds meer leren als ouder.

Je hebt tijd genoeg.

Je hebt jaren om je kindje te helpen met in balans komen. Ook als dat nu moeilijk gaat en ook als het lang duurt. Je hebt jaren om zelf in balans te komen, ook als dat nu moeilijk gaat.

Maar nu dan? Uitgeput en met een ontroostbare baby?

Compassie en mindfulness kunnen je helpen om goed voor jezelf en je baby te zorgen.
Ook als het huilen niet ophoudt, kun je er voor je baby zijn. 

Als je baby ontroostbaar lijkt, is er één ding dat je altijd kunt doen: de situatie accepteren en er simpelweg voor je kindje zijn. Vol compassie, met aandacht. Zo krijgt je baby het signaal dat wat hij of zij ook voelt, het er mag zijn.

Met jouw kalme acceptatie laat je jouw baby weten: je mag er zijn. Onvoorwaardelijk.
En gevoelens zijn niet het einde van de wereld.

In de Infant Mental Health noemen ze dit co-regulatie. Jij leeft voor aan je baby dat moeilijke gevoelens bij het leven horen. Dat ze niet weggestopt hoeven te worden, dat ze niet opgelost hoeven te worden. Dat je niet in de actie hoeft te schieten. Dat ze wellicht onprettig zijn, of ronduit naar, maar geen reden tot paniek.

Dat geldt voor de gevoelens van je kindje, maar net zo goed voor die van jou.

En als er wel paniek is – bij jou – dan kun je ook dat accepteren. En gepaste actie ondernemen als dat nodig is. (Zoals bijvoorbeeld: een moment wegstappen van je baby, hulp vragen, een ademruimte nemen, jezelf kalmeren met goed uitademen, zingen, samen naar buiten gaan.)

Elk moment dat je accepteert zoals het nu is, help je jezelf en je baby om langzaam tot rust te komen. Het is de weerstand tegen een situatie die stress verergert. 

En ook als acceptatie de oorzaak van het huilen niet wegneemt, krijgt de opgelopen stress de kans om weg te ebben.

Weerstand gooit olie op het vuur. Als je stopt met het vuur te voeden, brandt het vroeger of later uit.

Dus daar ben je dan.
Met je huilende baby in je armen.

Stil, of misschien huil je mee. Je voelt je misschien machteloos, of vol weerstand. Maar hoe je je ook voelt, je kunt tegen jezelf zeggen:

‘Zo is het nu.’

En zachte aandacht geven aan je baby. Vriendelijke aandacht aan jezelf. Warme belangstelling voor wat hier gebeurt.

Misschien voel je de aanraking van je baby, zie je het gezichtje en de handjes. Misschien word je je bewust van je ademhaling, of de geluiden om jullie heen. Van de kleine veranderingen in het huilen, of van je gevoelens voor je baby.

Je geeft liefdevolle aandacht aan je baby, en aan jezelf. En meer hoef je niet te doen.

Bewust aandacht geven trekt je uit je stressreactie.

Als je bewust je aandacht richt, gaat het deel van je hersenen aan dat overzicht heeft. Je kunt je eigen wijsheid weer aanspreken.

Hoe is het nu precies met ons? Wat zijn de mogelijkheden?

Er bij stil durven staan is de sleutel. Toelaten hoe het is.

Vaak is simpelweg aanwezig zijn dan genoeg. Het kan ook zijn dat er iets concreets opborrelt dat jullie helpt.

Vaak kun je meer doen dan je denkt.

Soms is het iets voor je kindje. Misschien is er een andere ruimte die prettiger is voor hem of haar. Kan het licht zachter, of is een dekentje fijn. Misschien is neuriën troostend, of juist stil samen zitten.

Soms is het iets voor jezelf. Een andere houding, wat eten of drinken, iemand die je een knuffel geeft, muziek luisteren of een meditatie doen.

Het doel is niet om het huilen te stoppen. Het doel is om goed voor jullie te zorgen.

Goed voor jullie zorgen gaat niet over resultaat. Gaat niet over verwachtingen, of over prestaties. Het gaat niet over schuld, of over vroeger. Het probeert niets voor de toekomst te bereiken.

Goed zorgen voor jou en je kindje betekent: omarmen hoe het leven is. Op dit moment.

Omgaan met stress is niet makkelijk. We zijn zo gewend om in de weerstand te schieten. En soms kun je gevangen raken in een vast patroon met je kindje.

Door mindfulness en compassie te oefenen hoef je niet op de automatische piloot door te zwoegen. Je ontwikkelt het bewustzijn om nieuwe mogelijkheden te zien, en te kiezen om anders met stress om te gaan. Stapje voor stapje kun je losser komen van stressreacties en patronen.

Als je losser komt van je stressreacties, kun je met nieuwe ogen naar jezelf en je kindje kijken. Zo ontstaat er ruimte om van elkaar te genieten.

Terug naar die nacht.
Onze baby bleef maar huilen. Ik was uitgeput.
Maar ik was kalm. Ik kon het niet oplossen. Ik hoefde niets te doen. Er alleen maar voor haar te zijn.
Ik richtte mijn aandacht op haar aanraking. Mijn lichaam. De stilte van de nacht. Het wonder dat ik voor dit lieve wezentje mocht zorgen. Er voor haar mocht zijn. Dat ik haar kon liefhebben en koesteren. Dat ik kon voelen dat het ok was wat ze voelde. Dat ze er onvoorwaardelijk mocht zijn. En ik ook. Samen in één schuitje.
Één van mijn dierbaarste herinneringen.

 

Mindfulness en compassie, ze omhulden ons als een warme, liefdevolle deken. Zo midden in de nacht.

En wie weet, misschien kun jij dat ook ervaren: vol compassie en aandacht, genieten van het contact, wanneer je kindje huilt.


Oefeningen die je zou kunnen gebruiken tijdens het troosten van je baby:

Drie minuten ademruimte

Kijkmeditatie

 

Tip: neem een hap met aandacht

Ineens vond ik mezelf met een mond vol boterham tussen aanrecht en bank. De korst prikte in m’n wang en ik kauwde alsof m’n leven er vanaf hing. Volkomen automatisch was ik alvast begonnen, ondanks m’n goede voornemen om zittend van de lunch te genieten.

Hard lachend en een tikje gefrustreerd herinnerde ik me wat ik heb geleerd:

  • opmerken
  • stoppen
  • verdergaan met aandacht.

Of uitgewerkt in stappen:

  1. OPMERKEN: gefeliciteerd. Je hebt opgemerkt dat je eten automatisch naar binnen schuift. Dat is de belangrijkste stap.
  2. OBSERVEREN: laat het maar even doorgaan. Hoe voelt het om te schrokken? Wat kun je opmerken aan smaak, geur, tast, tempo, beweging, spierspanning, ademhaling, stemming, gedachten? Voel je drang of dwang? Hoe merk je dat eigenlijk? Misschien kun je er met een glimlach naar kijken.
  3. STOPPEN: houd er maar mee op. Neem een pauze van drie ademhalingen voor je verder gaat. Als je wilt kun je kijken wat er van binnen gebeurt als je stopt. Je hoeft daar verder niets mee te doen.
  4. FRISSE BLIK: wat eet je eigenlijk? Wat heeft het voor vorm, textuur, kleur, geur. Maakt het geluid als je erin knijpt? Wat voor associaties krijg je erbij? Geef er een moment je onverdeelde aandacht aan.
  5. BEGIN OPNIEUW: neem de tijd voor je volgende hap. Kijk zo precies als je kan naar wat er gebeurt. Het begint met de intentie, je richt je aandacht op je eten. Dan beweeg je het naar je mond. Wat kun je de hele reis opmerken?
  6. HAP: doe zo lang mogelijk over je hap. Ontdek zo veel je kan over wat je eet en hoe je eet. Wat merk je op aan geur, smaak, textuur, bewegingen van je tong en kaken? Wanneer komt de neiging om te slikken en hoe voelt dat? Probeer zo lang mogelijk je eten te volgen op zijn reis naar je maag. Je lijf is nu één hap rijker.
  7. LAAT GAAN: eet maar weer je zoals je wilt. Snel of langzaam, met veel of weinig aandacht. Niemand kan alles volledig met aandacht doen. Misschien kun je wel blijven opmerken hoe je eet. Is er iets veranderd? Hoe zit je er nu bij?
    En als je weer wilt stoppen met schrokken kun je elk moment weer opnieuw beginnen.

Eet smakelijk!

Waarom werkt dit? Lees het hier >>

 

Tegengif voor piekeren en stress

Rennen van hot naar her, je eten naar binnen schrokken, scrollen op je telefoon, niet in slaap komen van het denken, we hebben het allemaal wel eens.

Zonder dat je het door hebt, ben je iets automatisch gaan doen waar je moeilijk mee kan stoppen. En meestal doe je dat omdat je iets probeert op te lossen of te vermijden.

We hebben allemaal automatische reacties. En die zijn heel praktisch. Ze zorgen ervoor dat je zonder na te denken je dagelijkse dingen kan doen. Je lijf, hoofd en hart leren door herhaling en dat is maar goed ook.

Stel je voor dat je elke keer opnieuw moet bedenken hoe je moet eten?
Of dat je tijdens het lopen moet uitvinden hoe evenwicht werkt?

Gezond automatisch gedrag is onmisbaar.

Helaas neemt automatisch gedrag ons vaak helemaal over. Vooral als we in gedachten verzonken zijn over iets dat we op willen lossen. Iets dat we nog moeten doen, of iets dat we beter hadden willen doen. Stiekem gepieker dus.

Op zulke momenten wordt gezonde routine overgenomen door de automatische piloot. De automatische piloot bepaalt dan wat je doet. Die volgt ingesleten patronen en oeroude stressreacties.

Dan gaan we bijvoorbeeld rennen of schrokken.

Helaas kan de automatische piloot niet goed zien wat er past in deze situatie.

Rennen is belangrijk in een gevaarlijke situatie, maar door je dag heen racen levert zelden de tijd en rust op die je nodig hebt.

Schrokken levert misschien een paar minuten op, maar in hoeveel situaties hangt je leven daarvan af?

Meestal heeft de automatische piloot dus geen oplossing voor het probleem dat we denken te hebben. In tegendeel: het houdt gepieker in stand en verergert de stress. Je hele lijf doet immers mee.

Soms kun je meteen ophouden met piekeren, en dan stopt vaak het rennen of schrokken vanzelf. Vaak lukt dat niet direct, en helpt het om een moment helemaal te stoppen met wat je doet.

Zodra je aandacht geeft aan wat je doet, verliest piekeren z’n brandstof. Het is immers niet makkelijk om twee dingen tegelijkertijd te doen.

Aandacht geven aan het hier en nu is een natuurlijk tegengif voor de automatische piloot. Jij staat weer aan het roer, en kunt bewust een koers bepalen.

Stoppen, en dan je aandacht richten – het klinkt eenvoudig, maar het is niet altijd makkelijk. Ook niet voor mij. Daarom staan hieronder tips en korte oefeningen om je hiermee te helpen.

Drie minuten ademruimte – audio

Neem een hap met aandacht

Mindful naar de wc

Kijkmeditatie met je kindje

TIP uit eigen ervaring: Één ding tegelijk.

Ik schreef dit in 2019, maar heb blijft relevant – ook voor mij. Daarom een artikel over het jezelf moeilijk maken – en hoe het een stuk makkelijker kan.

Het hoeft ècht niet altijd moeilijk te zijn, zorgen voor mijn dochter. Als ze speelt, hoef ik haar alleen maar veilig te houden. Als ik haar yoghurt voer, hoef ik alleen maar het lepeltje aan te bieden. Als ik haar troost, hoef ik haar alleen maar vast te houden en er voor haar te zijn.

De meeste stress voor mij als ouder, ontstaat als ik zo veel mogelijk tegelijk wil doen. Terugschakelen naar één ding tegelijk, is dan het beste medicijn.

Bijvoorbeeld: even samenzitten met mijn dochter.

In tijden van stress gebeurt er ondertussen van alles.

Ik ben de dag aan het plannen, kijk of ik het samenzijn nog wat beter zou kunnen doen, probeer daarnaast even m’n berichten te checken, denk van alles over mijn dochter, check of ze al ‘genoeg geknuffeld heeft’ zodat ik verder kan met mijn to-do-lijstje.
Ik ben druk-druk-druk aan het werk en mis het hele moment met mijn dochter. M’n lijf doet druk mee, en spant wat extra spieren aan.

Terwijl als ik er even over nadenk, dan vraagt samen zitten niet meer dan… nou ja, gewoon samen zitten, met aandacht voor elkaar.

De onrust op de achtergrond maakt het echter heel onprettig om alleen maar samen te zitten. Die duwt me het liefst voort naar nog drie dingen om te doen.

Wat ik dan kan doen, is vriendelijk te erkennen hoe ik me voel.

Ik zak in mijn lijf en neem even een momentje om alles goed te voelen. Ik voel de onrust, maar ook wat er verder in mijn lijf en hoofd gebeurt. Ik voel de aanraking van mijn dochter en krijg vanzelf weer oog voor haar.

‘Één ding tegelijk’ zeg ik dan.

Niet omdat het moet, maar omdat meer gewoon niet hoeft. En dan ben ik prompt weer terug in het moment met mijn dochter. ‘Wat heerlijk zo, samen even rusten. Wat een rijkdom, zo’n lief klein meisje op mijn schoot’ denk ik dan.

Het blijft me verbazen: hoe snel stress mooie momenten kaapt, maar ook hoe krachtig mindfulness is.

Ik doe één ding tegelijk met aandacht en zonder iets speciaals te doen, wordt het een bijzonder moment.

Net als het volgende moment. En het volgende.

‘Één ding tegelijk’ herhaal ik dan ook maar weer steeds.

En ik moet er een klein beetje om lachen.

Hoe gaat zo’n groepssessie met peuters in zijn werk?

(3 minuten lezen)

Mindful met je peuter is een 9-weekse training waarin je mindfulness ontwikkelt in jezelf èn in contact met je kindje. De tweede helft komt je peuter mee naar de groepssessies, ook bij online trainingen.

Zo met je peuter erbij kun je samen met andere ouders oefenen met mindful parenting.

Maar hoe gaat zo’n sessie in zijn werk? Hieronder kun je er meer over lezen.

1. Mediteren

Na het welkomstliedje gaan de kindjes spelen terwijl de ouders mediteren.

Ja, dat lees je goed, de ouders sluiten hun ogen en doen een begeleide meditatie van 10 tot 15 minuten. Het zou je verbazen hoe soepel dat gaat. Als ouder blijf je namelijk open staan voor je kindje. Je oefent met het verdelen van aandacht tussen je eigen ervaring en de signalen van je peuter. Je gaat steeds beter opmerken wanneer je kindje even niets van je nodig heeft en er dus ruimte is om je op jezelf te richten.

Ik begeleid zelf de meditatie, maar er is ook altijd een assistent of co-trainer erbij. Zij begeleidt de peuters. Zij maakt contact met hen en zorgt ervoor ze veilig zijn. Ook bij online trainingen.

Als tijdens de meditatie je kindje jou even nodig heeft, kun je gewoon je ogen open doen. Je oefent dan met bewust zorgen voor je kindje, terwijl je blijft opmerken hoe het met jezelf gaat.

Het verdelen van je aandacht tussen jezelf, je kindje en je omgeving is een belangrijke vaardigheid in het dagelijks leven.

Zo weet je namelijk beter wat je te geven hebt en kom je minder snel in opvoedstress terecht.

Mediteren met je peuter helpt jou dus om mindful ouderschap te ontwikkelen en beter voor jezelf te zorgen.

Ook ontdekken veel ouders dat hun kindje zelfstandiger is dan ze dachten.

2. Uitwisselen en educatie

Na de meditatie bespreken ouders en trainers hoe het ging. In de rest van de sessie komt het huiswerk aan bod, het thema van de week en andere ervaringen.

De kindjes spelen ondertussen door. Soms is het een beetje jongleren met je aandacht, en wij als trainers stemmen daar ook het tempo en de informatie op af.

3. Mindful met je peuter

Na de pauze staan de peuters centraal. We doen samen een korte activiteit dat aansluit bij hun belevingswereld, terwijl jij als ouder oefent met bewustzijn rondom het thema van de week.

De ene keer is het verstoppertje spelen, de andere keer kinderyoga, of lopen als dieren op een spannende ondergrond. De activiteiten zijn zowel speels, als dat de peuters lichtjes kennismaken met mindfulness.

4. Kijkmeditatie

De kijkmeditatie erna is een bijzondere oefening.

Je mediteert als het ware met je open ogen, waarbij je al je aandacht richt op je spelende kindje. Elke keer weer kijk je met een frisse blik naar je peuter en leer je je kindje beter lezen.

Tegelijkertijd word je bewuster van je eigen reacties, filters en verwachtingen, en oefen je met ruimte maken voor wat jij voelt en ervaart. Hierdoor kun je steeds makkelijker aansluiten bij de behoeftes van je peuter, terwijl je ook zorgzamer met jezelf omgaat.

Zo vormt de kijkmeditatie een brug tussen de training en je dagelijks leven.

5. Ouder-kind ademruimte

Het kan gebeuren dat de stress oploopt tijdens een sessie. Dan leggen we soms het programma even stil om een speciale korte meditatie doen: de ouder-kind-ademruimte.

Daarin maken we in vijf minuten zowel ruimte voor ons zelf, als voor ons kindje. Zo kunnen je beter zien wat er mogelijk is in de situatie, en bewust met een passend antwoord komen.
Het gebeurt vaak dat tijdens de ouder-kind-ademruimte een kindje kalmeert, als het eerder overstuur was of moest huilen. Het is wonderlijk om te zien wat er gebeurt, wanneer we met een vriendelijke open aandacht de situatie zien zoals die is.

6. Voorbereiden en afsluiten

Het laatste deel van de groepssessie staat in het teken van uitwisseling en het voorbereiden van thuis oefenen. We sluiten af met een uitzwaailiedje waarbij we ieder kindje en iedere ouder toezingen.

Een veilige basis

Het is bijzonder om te zien dat de kindjes het vaak enorm naar hun zin hebben. Ze staan niet volledig in het middelpunt, maar als ouder oefen je wel steeds met beschikbaar voor ze zijn.

Door open te staan voor wat je kindje ervaart en nodig heeft, kan je kindje erop vertrouwen dat hij of zij altijd bij je terecht kan. En daarmee ben je voor je kindje de veilige basis van waaruit hij of zij lekker kan gaan spelen.

Veel ouders maken zich vooraf zorgen over de sessies met de peuters. Het mooie van mindfulness is, dat we steeds weer ruimte maken voor hoe het nu is. Of het nu rustig gaat of druk, of we nu energie hebben of moe zijn, we beginnen simpelweg bij het hier en nu en kijken van daaruit wat er mogelijk is.

Deze houding is de kern van mindful parenting, en helpt je kind om zichzelf te accepteren zoals hij of zij is, en zich vol vertrouwen te ontwikkelen.

De volgende Mindful met je peuter start 24 september. Doe je mee?

TIP: speel vaker op ooghoogte

Ga zitten of liggen.
Zorg dat je kindje jou kan aankijken zonder omhoog te kijken.
Zorg dat de omgeving veilig is, zodat je niet alert hoef te zijn.
Geschikte ondergrond: een mat, kleed of deken op de vloer, maar op het grote bed kan ook goed werken.
Laat je kindje initiatief nemen en ga zoveel mogelijk mee in zijn of haar spel.
Gun jezelf de tijd om te ontspannen.

Genieten maar!

 

Waarom ooghoogte?

Het blijft een uitdaging: jezelf verplaatsen in de belevingswereld van een (heel) klein kindje.

We hebben globaal dezelfde behoeftes. We willen allemaal warm zijn, gevoed, gezien en verbinding met anderen. We willen plezier, uitdaging en zelfontplooiing. Maar de inhoud van deze behoeftes is van persoon tot persoon verschillend. En dat geldt zeker voor kleintjes.

Als ouders proberen we continu om de behoeftes van onze kindjes te lezen. En hoe beter we ons in ons kleintje kunnen verplaatsen, hoe makkelijker dat is.

Als we zelf op ooghoogte zijn, zien we de wereld meer vanuit hun perspectief.
Daarmee zien we de omgeving op dezelfde hoogte, maar het helpt ons ook om zelf om te schakelen naar hun belevingswereld.

Ook willen onze kindjes gezien worden. Niet alleen in het algemeen, maar ook letterlijk de bevestiging dat wij ze aankijken.
Dat we plezier hebben in wat ze doen en natuurlijk willen ze interactie met ons.
Van tijd tot tijd willen alle kindjes met ons spelen.

Als zij ons recht kunnen aankijken zijn we beschikbaar. We nodigen ze als het ware uit om op hun eigen niveau met ons te spelen.

Het is zo simpel om te doen, maar het kan zo krachtig werken.

Laat je me weten wat het voor jullie doet?


Wil je een beetje hulp bij het omschakelen? Een kijkmeditatie kan daarbij helpen. Hier kun je een kijkmeditatie lezen.

Oefening: waar ben ik dankbaar voor?

Dankbaarheid kan je levensgeluk een boost geven, en je uit negatieve gedachtenstromen trekken. Wil je weten waarom? Lees dan hier het artikel. Of ga direct aan de slag.


Deze oefening duurt ongeveer 5 minuten.
Het is het makkelijkst om de eerste paar keer alleen te doen.

  1. Ga comfortabel zitten of liggen op een plek waar je niet gestoord zult worden.
    Kom even helemaal hier en nu aan. Laat de rest van je leven even voor wat het is en richt je op wat je nu ervaart.
  2. Breng je aandacht naar je lichaam, speciaal de plekken die de ondergrond raken.
  3. Breng je aandacht naar je adem, en volg het natuurlijk verloop van een paar ademhalingen.
  4. Stel jezelf dan de volgende vragen en laat de antwoorden gewoon in je opkomen. Je hoeft niet hard na te denken, je kunt het gewoon laten gebeuren.
    Laat steeds een paar ademhalingen komen en gaan voordat je naar de volgende vraag gaat.
  5. Waar ben ik dankbaar voor?
  6. Waar ben ik dankbaar voor als individu?
  7. Waar ben ik dankbaar voor als moeder of vader?
  8. Waar ben ik dankbaar voor in mijn relatie(s)?
  9. Waar ben ik dankbaar voor in ons gezin?
  10. Waar ben ik dankbaar voor in mijn leven?

  11. Blijf nog een moment zitten of liggen, en eventueel kun je wat aantekeningen maken. Neem te tijd om de overgang te maken naar de rest van je dag.

Dankbaarheid is goed voor je levensgeluk

Dankbaarheid. Het is voor veel mensen een beladen woord. Alsof dankbaarheid betekent dat je nederig moet zijn, of dat je niet mag klagen over wat je moeilijk vindt aan je leven. Ik had daar zelf ook last van. Erg zonde, want dankbaarheid kan je levensgeluk een enorme boost geven. En je kunt dankbaarheid ontwikkelen gelukkig.

Daarom hier een oefening om meteen aan de slag te gaan, of lees eerst gezellig mee.

’s Werelds bekendste psycholoog uit de oudheid, mr. Buddha, vertelde er al zo’n 2500 jaar geleden over. En hij zei zoiets als dat dankbaar zijn je beschermt tegen ongelukkig voelen.

En dat is niet zo raar.

Negativity bias en gelukkig mensen.

Onze hersens zijn voorgeprogrammeerd om ons meer aan te trekken van negatieve gebeurtenissen dan van positieve. Dit noem je de negativity bias. Dat helpt ons te leren van moeilijke ervaringen en daarmee vergroot het wellicht onze overlevingskansen.

Maar een negativity bias is natuurlijk niet zo geweldig voor je stemming en je levensgeluk. En dat terwijl de meeste mensen over het algemeen meer positieve en neutrale ervaringen hebben dan negatieve. Zonde dus! Let maar eens op door de dag heen.

Gelukkige mensen zijn heel goed in het herkennen van wat er wèl goed gaat in hun leven. Ik weet niet of ze objectief realistisch zijn of extra positief, maar ze richten zich op het goede. En dankbaarheid speelt daar een grote rol bij.

Door regelmatig dankbaar te zijn voor wat er goed is in je leven bescherm je jezelf tegen negativiteit. Daarmee ontken je niet per sé moeilijke dingen, maar moeilijke ervaringen landen in een bedje van positiviteit.

Bijvoorbeeld: je kleintje is ziek en landerig, en je had al veel aan je hoofd en teveel om te doen. Daardoor liep alles anders, en was je ook niet zo attent als je zou willen. Nu zit je kapot op de bank er even over te mijmeren.

Mijn god, wat is het toch een heerlijk kind. Wat ben ik blij dat hij of zij in mijn leven is. Wat een rijkdom.

En ik vandaag niet eens geschreeuwd, terwijl het een moeilijke dag was.

De moeilijke dag is weer voorbij.

We houden van elkaar.

Al was het niet perfect, mijn kindje kon toch weer ervaren dat ik er voor hem of haar ben. En daarmee neemt het vertrouwen ook weer toe.

Super!

Tevreden naar bed.

Waarom werkt dankbaarheid zo goed tegen negativiteit?

Dat je ook anders op een moeilijke dag kunt terugkijken herken je vast wel.

Moeilijke ervaringen kunnen een negatieve gedachtenstroom op gang brengen die moeilijk te stoppen is. Deze gedachtenstromen hebben meestal drie vervelende kenmerken:

  • Je geeft jezelf de schuld van wat er gebeurt:
    ‘ik heb persoonlijk gefaald.’
  • Jouw ‘falen’ is bovendien besmettelijk:
    zie je wel: ik schiet tekort als persoon, op allerlei gebieden.’
  • Je kunt vergeten dat dit een ervaring is die voorbij gaat:
    de ellende houdt ook nooit op en ik weet niet hoe ik hier uit moet komen.’

Deze valkuilen maken dat alles extra zwaar voelt. Bovendien is het heel lastig om ze te ontzenuwen. Als je ermee in discussie gaat kan dat eindeloos duren.

Want bijvoorbeeld: wie heeft er precies de schuld van wat er vandaag gebeurt en hoe ver gaat dat terug? En wat is schuld überhaupt? En om je minder machteloos te voelen kan je soms ook anderen de schuld gaan geven, waardoor je je nog ellendiger voelt.

Als er geen dringende reden is om moeilijke ervaringen te analyseren, is het vaak een heel stuk fijner om ze gewoon te accepteren.

Als je dan toch iets wilt verbeteren of leren is dat vaak het makkelijkst als je begint bij wat er goed ging. Door te herkennen wat werkt, kun je het bewust opnieuw doen. En dat begint bij dankbaarheid.

Dankbaar zijn over wat er wél goed gaat tijdens een lastige ervaring, of over wat er nog meer goed is in je leven, helpt je dus om de valkuilen van negatief denken te omzeilen.

Dankbaarheid gaat niet over verantwoordelijkheid, persoonlijkheid, hoe lang iets duurt, of hoe je iets kan verbeteren. Dankbaarheid heeft geen discussie nodig.

Dankbaarheid gaat over zijn. Dankbaar zijn.

Zien wat er is – wat er goed is. Daar hoeft niets aan veranderd te worden of geëvalueerd.

Het is zo. En zo is het goed.

Een kortere weg naar geluk is bijna niet voor te stellen.

 

Als je zoals ik van nature geen ster bent in je richten op wat wél goed gaat, dan is dat niet zo erg. Ook jij kan dankbaarheid oefenen. Het is een kwestie van herhaling.

Net zoals je in mindfulness leert om je aandacht op je adem te richten, kun je ook leren je aandacht op de goede dingen in je leven te richten.

Dat is prettig om te doen – en het allermooiste – het werkt vaak aanstekelijk.

Ik word er steeds beter in, en in huis wordt het daarmee steeds gezelliger.

Dus vooruit, aan de slag ermee.

Stel jezelf de vraag: waar ben ik dankbaar voor?

Of gebruik de oefening. Die duurt maar een paar minuten.